fot.Grzegorz Szczęsny

W XVI w. majątek ten był własnością Hieronima Odrowąża. Później Oblęgorek przeszedł w ręce Tarłów rezydujących na zamku w Piekoszowie. Za administracji Mieczysława Halika narastały długi na hipotece, więc gdy nadarzyła się okazja rejent sprzedał ów majątek.
Do pałacyku zaprojektowanego przez Hugo Kudera a zbudowanego w 1895 r. prowadzi Czerwona Brama, za którą ciągnie się wspaniała aleja lipowa. Budowla powstała z gustem epoki, posiada charakterystyczną okrągłą basztę, a nad wejściem głównym umieszczono wykuty w kamieniu herb Sienkiewiczów Oszyk, przedstawiający szyszak, łabędzia, łuk z trzema strzałami i kotwicę. Na szczycie ustawiono kamienną postać husarza. Sam pałacyk otoczony jest parkiem, którego projektantem był znany ogrodnik warszawski, twórca Ogrodu Saskiego Franciszek Szanior. Jest to bardzo urokliwa okolica, sąsiadująca ze strumykiem zwanym przez miejscowych Gacówką, a także Suchedniowsko- Oblęgorskim Parkiem Krajobrazowym. W obrębie parku znajdują się pomniki przyrody, w postaci dębów, tulipanowców, klonów, modrzewi i innych.
W 1902 sprowadził się tu wielki pisarz ze skarbami swojej wyobraźni i geniuszu artystycznego. Oblęgorek został w rezultacie sezonową rezydencją, w której powstała nowela „Dwie łąki”, przypuszczalnie ujrzały tu światło dzienne fragmenty „W pustyni i w puszczy”. Najwiarygodniejszym źródłem informacji o nastrojach i poczynaniach gospodarza w swojej posiadłości jest jego korespondencja.
Od 1904 r. Oblęgorek pozostawał pod opieką Marii z Babskich, trzeciej żony Sienkiewicza. Wtedy to dworek rozkwitł ogniskiem życia rodzinnego i towarzyskiego. Latem, w 1910 roku, gdy pisarzowi dokuczała malaria przyjechał do Oblęgorka. Miejscowość nieoczekiwanie stała się istnym uzdrowiskiem dla pisarza. Tak wtedy pisał:
„Oblęgorek oczarował mnie zupełnie. Mało jest w królestwie wiosek tak pięknie położonych. Drzewa bardzo porosły, park jest ogromny, kwiatów mnóstwo, a jabłonie, grusze i śliwy gną się literalnie pod ciężarem owoców. Urodzaj jest wyjątkowy i widok gałęzi obsypanych czerwonymi jabłkami bardzo ładny…”
„…Kwiatów a zwłaszcza drzewek różanych, kwitnących, jest mnóstwo, więc nie tylko płuca oddychają świeżym powietrzem, ale i oczy maja na co popatrzeć.”
 W 1914 r. Henryk Sienkiewicz opuścił swoją posiadłość na zawsze. Na dziewięć lat przed śmiercią pisarz sporządził testament, a we fragmencie dotyczącym Oblęgorka oddał go w zarządzanie żonie Marii z Babskich Sienkiewiczowej, do momentu aż syn jego Henryk Józef Sienkiewicz zechce go objąć. Rodzina pisarza po burzliwych dziejach Polski podjęła decyzję przekazania pałacu na muzeum biograficzne Sienkiewicza, które otwarto w 1958 r.
Obecnie wewnątrz pałacyku ekspozycja wiernie oddaje układ pokoi i ich wyposażenia z czasów zamieszkiwania w pałacu rodziny Sienkiewiczów. Składa się na nią gabinet, z dębowym, solidnym biurkiem, małą galerią portretów rodzinnych, kolekcja broni bliskowschodniej i afrykańskiej, część księgozbioru pisarza, książki o tematyce historycznej, tłumaczenia dzieł pisarza na języki obce często z dedykacjami od autorów, dzieła ulubionych pisarzy - Dickensa, Byrona, France,a oraz pisarzy starożytnych, dary jubileuszowe, pamiątki związane głównie z literacką profesją Sienkiewicza. Salon to miejsce, w którym pisarz przyjmował gości, znajduje się w nim galeria obrazów, dary jubileuszowe, pamiątki rodzinne i oryginalny komplet mebli. Część mebli zgromadzonych w jadalni to posag Marii
z Szetkiewiczów, pierwszej żony Henryka Sienkiewicza, są to dębowy stół z krzesłami i orzechowy bufecik. Jasny trójdzielny kredens został wykonany przez księży Salezjanów z Kielc według rysunku syna pisarza Henryka Józefa. Na nim stoi zakopiański zegar, dar od Ferdynanda Woronieckiego. Pośród tych unikatowych dzieł sztuki wiszą portrety oraz cykl obrazów Józefa Deskura z Sancygniowa, przesłanych pisarzowi z okazji jubileuszu. W pałacyku znajdowała się także palarnia, lecz jej wyposażenie nie zachowało się do naszych czasów, dlatego urządzono ją zgodnie z panującą za życia pisarza modą. Na ścianie wisi tkanina buczacka z manufaktury Potockich przetykana złotą nicią. Nad tkaniną umieszczono ostatni malowany przez Pochwalskiego portret Sienkiewicza. Artysta rozpoczął pracę nad nim w 1915 roku w Wiedniu, ale ukończył dopiero po śmierci pisarza. Portret Henryka Sienkiewicza podarowała muzeum jego córka Jadwiga Korniłowicz. Jednym z ciekawszych pomieszczeń jest sypialnia. Była ona rekonstruowana i udostępniona do zwiedzania dopiero w 1974 r. Przy jej urządzaniu konsultowano się z byłą gospodynią pisarza Marią Lutówką oraz synową Zuzanną. Na piętrze znajduje się wystawa biograficzno- literacka, tam niegdyś były pokoje dzieci i gościnne. Zbiór ten dostarcza wiele informacji na temat pisarza, jego działalności pozaliterackiej oraz podróży. W muzeum znajdują się jedne z najcenniejszych pamiątek po Sienkiewiczu- albumy, adresy, dokumenty i listy przesyłane jubilatowi w dowód uznania, podziwu i czci dla jego talentu.

Informacje praktyczne:
Muzeum Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku
Oddział Muzeum Narodowego w Kielcach
26-067 Strawczyn
tel. 41 303 04 26
www.mnk.pl

Godziny otwarcia:
wtorek - niedziela: 10:00 - 16:00 (ostatnie wejście o 15:15)
Z POWODU REMONTU MUZEUM NIECZYNNE DO ODWOŁANIA

Bilety wstępu:
- normalny 8 zł
- ulgowy 4 zł
- grupowy normalny 7 zł
- grupowy ulgowy 3 zł
- rodzinny 22 zł