Mieronice. Dzwonnica przy kościele świętego Jakuba Apostoła
Drewniana dzwonnica w Mieronicach stoi osobno, przed zachodnią fasadą kościoła świętego Jakuba Apostoła. Obie budowle tworzą zabytkowy zespół otoczony starymi drzewami.
Dzwonnica ma kształt wysokiej wieży o kwadratowej podstawie. Jej dolna część jest szersza przy ziemi i stopniowo zwęża się ku górze. Ściany, osłonięte deskami, pochylają się do środka. Szkielet budowli tworzą drewniane słupy połączone belkami. Całość wspiera się na podmurówce z kamienia i cegły.
Ponad zwężającą się dolną częścią znajduje się szersze piętro, przeznaczone na dzwony. Nosi ono nazwę izbicy i wystaje poza ściany poniżej. Można wyobrazić je sobie jako nadwieszoną galerię. Dolną część izbicy osłaniają deski o ozdobnie wyciętych zakończeniach. Wyżej pozostawiono otwartą przestrzeń pod okapem dachu.
Wieżę nakrywa wysoki dach z czterema połaciami, które zbiegają się u szczytu. Pokrywają go gonty, czyli niewielkie drewniane deseczki układane na zakładkę. Na wierzchołku umieszczono krzyż. Charakterystyczna sylwetka dzwonnicy składa się więc z trzech wyraźnych części: zwężającej się podstawy, wystającego piętra oraz strzelistego dachu.
Historia dzwonnic w tym miejscu sięga co najmniej końca szesnastego wieku. Pierwsza wzmianka pochodzi z tysiąc pięćset dziewięćdziesiątego roku. Datowanie obecnej budowli nie jest jednak jednoznaczne. Roman Mirowski przypisywał ją osiemnastemu stuleciu. Według opracowania Narodowego Instytutu Dziedzictwa wcześniejsza wieża była w tysiąc osiemset osiemnastym roku w bardzo złym stanie. Zastąpiono ją nową przed tysiąc osiemset trzydziestym pierwszym rokiem. W dzwonnicy zachował się dzwon z piętnastego wieku, starszy od samej wieży.
Stojący obok kościół pozwala sięgnąć jeszcze dalej w przeszłość. Jego najstarszą częścią jest ceglane, romańskie prezbiterium z trzynastego wieku. Prezbiterium to część świątyni, w której znajduje się główny ołtarz. Tutaj jest ono niższe i węższe od nawy, czyli przestrzeni przeznaczonej dla wiernych.
Ściany prezbiterium zdobią zachowane we fragmentach średniowieczne malowidła. Przedstawiają między innymi Boże Narodzenie, sceny Męki Pańskiej oraz Panny Mądre i Głupie z ewangelicznej przypowieści o czuwaniu. Nad tą częścią wnętrza rozciąga się sklepienie krzyżowo-żebrowe. Jego żebra przecinają się ponad głową, podkreślając podział sklepienia.
Do cennych elementów wyposażenia należą kamienna chrzcielnica z tysiąc sześćset dwudziestego dziewiątego roku oraz obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem z pierwszej połowy siedemnastego wieku.
Z kościołem wiąże się także historia znanej postaci polskiej literatury. W tysiąc sześćset sześćdziesiątym siódmym roku Jan Chryzostom Pasek, autor barwnych pamiętników o życiu siedemnastowiecznej szlachty, poślubił tutaj Annę Remiszewską-Łącką.

