Kościół świętego Jakuba Apostoła w Mieronicach, w gminie Wodzisław, łączy części powstałe w różnych epokach. Jego najstarszy fragment, ceglane prezbiterium, pochodzi z około połowy trzynastego wieku. Prezbiterium to część świątyni związana z ołtarzem i sprawowaniem liturgii.
Do tego starszego, węższego członu przylega większa nawa, czyli przestrzeń dla wiernych. Budowlę uzupełniają kaplica, zakrystia i przedsionek. Zewnętrzne ściany tworzą cegła i kamień, częściowo pokryte tynkiem. Na prezbiterium zachowała się dekoracja z małych łuczków i ukośnie układanych cegieł.
Ponad prezbiterium rozpięto sklepienie krzyżowo-żebrowe. Jego wypukłe pasy, zwane żebrami, przecinają się nad wnętrzem. Nawa ma natomiast drewniany strop. Te różnice pomagają wyobrazić sobie budynek złożony z odmiennie ukształtowanych przestrzeni.
Najcenniejszą dekoracją są średniowieczne malowidła ścienne w prezbiterium. Powstały w czternastym wieku i zachowały się we fragmentach. Obejmują sceny Bożego Narodzenia, Męki Pańskiej oraz przedstawienia apostołów. Młodsze, renesansowe malowidła znajdują się w nawie. Przy wejściu do kaplicy ukazano świętego Jakuba z laską pielgrzyma, a naprzeciw niego zachował się wizerunek świętego Tomasza.
Z wyposażenia przetrwały między innymi siedemnastowieczna kamienna chrzcielnica i chór muzyczny z malowaną balustradą. Chór to podwyższona przestrzeń przeznaczona dla muzyków i śpiewaków.
W kaplicy znajduje się otoczony kultem obraz Matki Bożej Mieronickiej z Dzieciątkiem. Nawiązuje do rzymskiego wizerunku Matki Bożej Śnieżnej. W 1937 roku został ozdobiony koronami podczas uroczystej koronacji.
Z tym miejscem związany jest Jan Chryzostom Pasek, autor słynnych „Pamiętników”. Czwartego kwietnia 1667 roku poślubił tu Annę Remiszewską-Łącką. Wydarzenie przypomina tablica w kaplicy.
Osobną opowieścią jest miejscowa legenda o zaginionej córce dziedzica. Ojciec miał obiecać budowę świątyni, jeśli dziecko się odnajdzie. Dziewczynkę znaleziono śpiącą pod drzewem. To przekaz legendarny, a nie udokumentowana historia fundacji.
Naprzeciw zachodniej fasady stoi drewniana dzwonnica. Jej dolne ściany pochylają się do środka, a górna część jest nadwieszona. W dzwonnicy zachował się dzwon z piętnastego wieku.

