Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Bebelnie.
Drewniany kościół w Bebelnie stoi w środku wsi, na ogrodzonym placu. Towarzyszy mu osobna, drewniana dzwonnica z osiemnastego wieku.
Bryła świątyni jest wydłużona. Jej większą część stanowi prostokątna nawa, czyli przestrzeń dla wiernych. Łączy się ona z węższym prezbiterium, w którym znajduje się ołtarz główny. Prezbiterium zamykają trzy ściany, tworzące wieloboczne zakończenie budynku.
Obie części przykrywa wspólny dach o dwóch pochyłych połaciach. Nad węższym prezbiterium jego brzegi wyraźnie wystają poza ściany. Z dachu wyrasta smukła, ośmioboczna wieżyczka na mały dzwon, nazywana sygnaturką. Wieńczy ją krzyż.
Ściany zbudowano z modrzewiowych belek, układanych poziomo jedna na drugiej i łączonych w narożnikach. Jest to konstrukcja zrębowa. Z zewnątrz osłaniają ją pionowe deski pomalowane na brązowo.
Historia parafii sięga piętnastego wieku. Część Bebelna należała wówczas do rodziny Długoszów, z której pochodził znany kronikarz Jan Długosz. Podczas reformacji wcześniejszy kościół służył protestantom. Katolicy odzyskali go w tysiąc sześćset osiemnastym roku dzięki właścicielowi wsi, Piotrowi Gosławskiemu.
Obecną świątynię ufundowali w tysiąc siedemset czterdziestym piątym roku Antoni i Karol Bystrzanowscy, dziedzice Bebelna. Później dobudowano zakrystię i przedsionek, a na początku dwudziestego wieku przedłużono nawę.
Wnętrze nakrywa płaski strop, ozdobiony przy krawędziach malowanym pasem z motywami roślinnymi. Przejście z nawy do prezbiterium ma kształt szerokiego, łagodnie zaokrąglonego łuku. W poprzek tej przestrzeni biegnie belka tęczowa z krucyfiksem, czyli krzyżem z postacią Chrystusa.
Wyposażenie kościoła pochodzi z różnych epok. Ołtarz główny powstał w tysiąc osiemset dziewięćdziesiątym czwartym roku. Jest neogotycki, co oznacza, że jego formy nawiązują do sztuki średniowiecznego gotyku. Umieszczono w nim obraz Najświętszej Maryi Panny. Przesłania go ruchomy obraz świętego Mikołaja. Po bokach ołtarza stoją figury świętego Mikołaja i świętego Stanisława.
Starszym elementem jest rokokowe tabernakulum, czyli zamykana szafka służąca do przechowywania Najświętszego Sakramentu. O dawnej czci dla obrazu Maryi świadczy zapis z tysiąc siedemset siedemdziesiątego ósmego roku. Wymienia on siedemnaście wotów, a więc darów składanych przez wiernych w podziękowaniu za otrzymane łaski.
Ołtarze boczne wykonano w dziewiętnastym wieku, nadając im barokowe formy. Wykorzystano w nich jednak starsze elementy dekoracji, pochodzące z siedemnastego stulecia.
W kościele zachowały się również późnobarokowa ambona, czyli podwyższone miejsce do wygłaszania kazań, oraz gotycka kamienna chrzcielnica, służąca do udzielania chrztu. Te zabytki przypominają, że historia wyposażenia świątyni jest starsza niż część jej obecnego wystroju.

