Kościół Wszystkich Świętych w Cudzynowicach.
Kościół w Cudzynowicach to drewniana świątynia z połowy osiemnastego wieku. W jej wnętrzu zachowały się dzieła sztuki pochodzące z różnych epok, w tym rzeźby starsze od samego budynku o kilkaset lat. Kościół ufundowała w tysiąc siedemset pięćdziesiątym siódmym roku Teresa z Morsztynów Ossolińska, żona kasztelana sandomierskiego. Pięć lat później świątynię konsekrował, czyli uroczyście poświęcił, biskup Kajetan Sołtyk. Część wyposażenia przeniesiono z wcześniejszego kościoła. Budynek ma konstrukcję zrębową. Jego ściany tworzą drewniane belki ułożone poziomo, jedna na drugiej, i połączone w narożnikach. Wzmacniają je pionowe drewniane elementy, nazywane lisicami, oraz żelazne ściągi. Z zewnątrz ściany osłaniają pionowo ułożone deski. Główna część kościoła ma plan zbliżony do kwadratu. Przylega do niej węższe prezbiterium, czyli przestrzeń z ołtarzem, zakończona trzema ścianami. Prezbiterium jest zwrócone na wschód. Nad główną częścią budynku i prezbiterium znajdują się osobne dachy. Ich dawne pokrycie z drewnianych gontów zastąpiono w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym drugim roku blachą miedzianą. Ponad dachem wznosi się niewielka wieżyczka na dzwon, zwana sygnaturką. Jej zwieńczenie ma zaokrąglony, cebulasty kształt i jest zakończone krzyżem. Wnętrze dzieli się na szerszą nawę główną i dwie nawy boczne. Podział ten wyznaczają dwa filary z ozdobnymi głowicami. Nad nawą główną drewniane przekrycie naśladuje sklepienie: jego środkowa część jest płaska, a boki łagodnie się zaokrąglają. Wnętrze zdobi polichromia, czyli wielobarwna dekoracja malarska. Na belce pomiędzy nawą a prezbiterium znajduje się gotycki krucyfiks — rzeźba Chrystusa na krzyżu — z pierwszej połowy piętnastego wieku. Do najstarszych zabytków należą również gotycka figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem z końca czternastego wieku oraz piętnastowieczne rzeźby świętych Katarzyny i Doroty. Wyposażenie z późniejszego okresu reprezentują między innymi późnobarokowe figury świętej Anny i świętego Joachima, chrzcielnica oraz kropielnica. Ambona, czyli podwyższone miejsce przeznaczone dawniej do wygłaszania kazań, i organy mają charakter rokokowy. Obok kościoła, po jego południowej stronie, stoi drewniana dzwonnica wzniesiona w tym samym czasie co świątynia. Ma kwadratową podstawę i dwie kondygnacje, z których górna jest znacznie niższa. Jej szkielet tworzą drewniane słupy połączone belkami. Dach dzwonnicy jest pokryty gontem i zwieńczony niewielką ażurową nadbudową oraz cebulastym hełmem z krzyżem. Kościół i dzwonnica tworzą zespół, w którym osiemnastowieczna architektura drewniana łączy się z wyposażeniem zachowanym z wcześniejszych stuleci.

