Kościół świętej Katarzyny i świętego Stanisława w Kleczanowie
Drewniany kościół w Kleczanowie jest związany z historią norbertanek, zakonnic z klasztoru w Busku. Według opisu Romana Mirowskiego w tysiąc sześćset dziewięćdziesiątym roku rozebrano wcześniejszą, zniszczoną świątynię. W jej miejscu powstał nowy kościół, ufundowany przez przełożoną klasztoru.
Budowlę wzniesiono z drewna sosnowego. Ściany tworzą poziome belki, układane jedna na drugiej i łączone w narożnikach. Taką metodę budowania nazywa się konstrukcją zrębową. Ściany wzmacniają dodatkowo pionowe drewniane belki, zwane lisicami. Od zewnątrz kościół osłaniają deski, a dach pokrywa gont, czyli drewniane deszczułki.
Wnętrze nakrywa płaski strop. Jego połączenia ze ścianami są łagodnie zaokrąglone. Te wyoblone przejścia nazywa się fasetami. Strop zdobią wielobarwne malowidła, czyli polichromia.
W wyposażeniu kościoła zachowały się dwa barokowe ołtarze boczne oraz drewniana chrzcielnica. Chrzcielnica służy do sprawowania sakramentu chrztu.
Obok kościoła stoi drewniana dzwonnica, wzniesiona około tysiąc siedemset siedemdziesiątego piątego roku. Ma kwadratową podstawę. Jej korpus przypomina wysoką skrzynię, a w górnej części ścian znajdują się otwory zakończone łukami. Przez nie dźwięk dzwonów rozchodzi się po okolicy.
Dzwonnicę nakrywa charakterystyczny dach łamany typu polskiego. Składa się z dwóch poziomów pochyłych połaci: górna część wznosi się ponad dolną. Obie są pokryte drewnianym gontem.
Przez stulecia kościół wielokrotnie remontowano. Podczas jednego z późniejszych remontów wymieniono zewnętrzne deski ścian, a blachę na dachu zastąpiono gontem, przywracając mu tradycyjne drewniane pokrycie.

