Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Rachwałowicach.
Kościół w Rachwałowicach stoi w centrum wsi, przy skrzyżowaniu dróg. To drewniana świątynia, której sylwetkę tworzą ściany osłonięte deskami i wysoki, spadzisty dach. Ponad nim wznosi się smukła wieżyczka na niewielki dzwon, zwany sygnaturką. Obok kościoła znajduje się osobna drewniana dzwonnica. Historia miejscowej parafii sięga średniowiecza. Istniała ona już w tysiąc trzysta dwudziestym piątym roku. Obecny kościół ufundował w tysiąc sześćset czternastym roku dziedzic Marian Laskowski. Zastąpił on wcześniejszą świątynię, zbudowaną w połowie szesnastego wieku. Budynek wzniesiono z drewna modrzewiowego na kamiennej podmurówce. Zastosowano konstrukcję zrębową: ściany tworzą poziome drewniane belki, ułożone jedna na drugiej i połączone w narożnikach. Od zewnątrz przykrywają je pionowe deski. Ściany wzmacniają dodatkowe pionowe belki, nazywane lisicami, które pomagają utrzymać je w odpowiednim położeniu. Główna część kościoła to nawa, czyli przestrzeń przeznaczona dla wiernych. Łączy się z nią węższe prezbiterium — część mieszcząca główny ołtarz. Jest ono skierowane ku wschodowi. Jego zakończenie tworzą trzy ściany: środkowa oraz dwie ustawione skośnie. Nawę i prezbiterium przykrywa wspólny dach. Pokryto go gontem, czyli niewielkimi drewnianymi deseczkami zachodzącymi na siebie. Taki sposób ukształtowania dachu nawiązuje do tradycji późnogotyckich kościołów Małopolski, choć sama świątynia powstała później. Wieżyczka ponad dachem ma sześć boków. W jej górnej części znajdują się otwory zakończone łukami. Całość wieńczy hełm, czyli ozdobne nakrycie o kształcie przypominającym cebulę: rozszerzone w dolnej części i zwężające się ku górze. Do kościoła przylegają dwie niewielkie kruchty, czyli przedsionki. Starsza znajduje się od południa. Zachodnią dobudowano w tysiąc dziewięćset dziewiętnastym roku. We wnętrzu dwie pary słupów dzielą przestrzeń dla wiernych na trzy części: nawę środkową i dwie nawy boczne. W prezbiterium znajduje się główny ołtarz z kamienną mensą, czyli płytą pełniącą funkcję stołu ołtarzowego. Na przedniej części ołtarza umieszczono napis upamiętniający fundację kościoła i ołtarza, datę tysiąc sześćset czternaście oraz herb Korab. Ponad stołem ołtarzowym wznosi się późnobarokowa nastawa — ozdobna konstrukcja stanowiąca oprawę obrazu Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Po bokach ołtarza stoją figury aniołów pokryte barwną warstwą malarską. W jednym z ołtarzy bocznych znajduje się obraz świętego Stanisława. Drewniana dzwonnica obok kościoła pochodzi z dziewiętnastego wieku. Ma prostą, prostopadłościenną bryłę, a jej ściany osłaniają pionowe deski. Cztery połacie dachu zbiegają się u góry, tworząc kształt przypominający namiot. Podobnie jak dach kościoła, pokryto go drewnianym gontem.

