Kościół świętego Stanisława Biskupa w Świniarach.
Drewniany kościół w Świniarach powstał w tysiąc siedemset szesnastym roku, staraniem Michała Zielińskiego, dziekana liwskiego. Jego historia łączy się jednak z wcześniejszą świątynią. Podczas budowy zachowano na dawnym miejscu mensę, czyli płytę ołtarzową. Była ona wcześniej konsekrowana przez krakowskiego biskupa pomocniczego Oborskiego.
Aby wyobrazić sobie układ kościoła, pomyślmy o dwóch połączonych częściach. Pierwsza to nawa, przeznaczona dla wiernych. Druga to prezbiterium, czyli przestrzeń przy głównym ołtarzu, w której kapłan sprawuje liturgię. Prezbiterium skierowane jest ku wschodowi. Takie ustawienie świątyni nazywamy orientowaniem.
Ściany nawy i prezbiterium wykonano w konstrukcji zrębowej. Oznacza to, że poziome drewniane belki ułożono jedna na drugiej i połączono w narożnikach. Od południa do kościoła przylega kruchta, czyli przedsionek. Jej konstrukcję tworzą pionowe drewniane słupy. Wnętrze świątyni nakrywają płaskie stropy.
Najważniejszym elementem wyposażenia jest ołtarz główny w prezbiterium. Ma formę późnobarokową, wzbogaconą rokokowymi ornamentami. To dekoracje o swobodnych, zakrzywionych liniach. W centrum ołtarza znajduje się krucyfiks, czyli krzyż z postacią ukrzyżowanego Chrystusa. Po bokach umieszczono barokowe rzeźby.
W nawie znajdują się dwa ołtarze boczne. Jeden poświęcono Matce Bożej. Umieszczono w nim obraz świętej Anny Samotrzeć z początku siedemnastego wieku. Dawne słowo „samotrzeć” oznacza obecność trzech osób: świętej Anny, jej córki Maryi oraz Dzieciątka Jezus. Obraz jest więc przedstawieniem trzech pokoleń. W drugim ołtarzu bocznym znajduje się wizerunek patrona kościoła, świętego Stanisława.
Do zabytkowego wyposażenia należą również osiemnastowieczna ambona i kamienna chrzcielnica. Ambona to podwyższone miejsce, z którego dawniej wygłaszano kazania. Chrzcielnica służy do udzielania sakramentu chrztu.
Kościół wielokrotnie naprawiano. W tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym ósmym roku przeprowadzono gruntowny remont i prawdopodobnie rozbudowę. Pamiątką tych prac jest data wyryta na futrynie głównych drzwi. Podczas działań wojennych w tysiąc dziewięćset czterdziestym czwartym roku uszkodzona została kruchta z dzwonnicą. Później ją naprawiono.
Świątynia zachowuje ślady kilku stuleci: od dawnej płyty ołtarzowej, przez siedemnastowieczny obraz świętej Anny, po barokowe i rokokowe wyposażenie.

