Piotr Kędziora to starachowicki artysta, kojarzący się większości z subtelnym brzmienie gitary i głosem, który odrywa słuchacza od codziennych trosk i wprowadza w krainę łagodności. W licznych zakątkach Polski nazywany jest starachowickim bardem.
Osoby, które znają Piotra trochę bliżej, wiedzą, że jest to skromny człowiek wielu talentów.
Tym razem, na wystawie zorganizowanej w Muzeum Przyrody i Techniki (za namową Pawła Kołodziejskiego), artysta uchyli rąbka swojego świata plastycznego.
Piotr – absolwent „kieleckiego plastyka” (specjalność: ceramika-formy użytkowe), już od nastoletnich lat sięgał po piórko i tusz, doskonaląc się w grafice. Jego kreska na przestrzeni lat zmieniała się i ewoluowała pod wpływem różnych inspiracji, ale i doświadczeń. Wgłębiając się w artystyczne wizje Piotra nie należy nastawiać się na krainę łagodności. Choć i takie ilustracje przeplatają jego zbiory prac, to zdecydowanie częściej spotkamy prace nieoczywiste, zaskakujące, mroczne, a nawet ocierające się o granice sfery sacrum-profanum. Artysta w podejmowanej plastycznie tematyce sięga do kosmogonii, egzystencjalizmu, surrealizmu i nie tylko.
Warto spotkać się z zupełnie innym, nieznanym dotąd obliczem Piotra Kędziory i samemu wyrobić sobie opinię dotyczącą jego sztuki.
W świecie masowej produkcji cyfrowej i wszechobecnych wytworów sztucznej inteligencji ręcznie rysowane ilustracje są dla nich kunsztownym kontrapunktem. Taki wyraźny punkt na artystycznej mapie Starachowic stawia Piotr i jego wystawa „Jeźdźcy grafikolipsy”.
