Serdecznie zapraszamy na wystawę Fotografii Barbary Winkler pt. „Saudade” która odbędzie się w dniu 05.02.2026 r. o godzinie 18:00.
„Saudade to niejasne i nieustanne pragnienie czegoś, co nie istnieje i prawdopodobnie nie może istnieć, czegoś innego niż teraźniejszość.” – Aubrey Bell
Saudade to portugalskie słowo opisujące głęboki stan emocjonalny łączący melancholię, nostalgię i tęsknotę za czymś, co mogło nigdy nie nastąpić, z wdzięcznością i akceptacją przemijania. Wyrażenie to nie ma bezpośredniego tłumaczenia na inne języki, zawiera w sobie zarówno poczucie braku, radość z możliwości doświadczania, jak i ciągłe oczekiwanie na coś nieokreślonego, będąc kluczowym elementem portugalskiej kultury i tożsamości narodowej.
Prezentowane zdjęcia zostały wykonane podczas kilkumiesięcznego pobytu autorki w Portugalii, w czasie którego wnikliwie obserwowała codzienne życie mieszkańców większych i mniejszych miejscowości, takich jak Porto, Coimbra, Braga, Nazare, Sintra, Cascais, jak i wyspy São Miguel (Azory). Starała się zrozumieć złożoną istotę “Saudade”, nienachalnie obecnego i subtelnie wyczuwalnego na każdym kroku: w niezmienionych od lat kawiarniach i twarzach starszych panów, przesiadujących w nich godzinami nad gazetą i filiżanką czarnej kawy; w mglistych porankach i długich spacerach wzdłuż skąpanego w złotym świetle wybrzeża, w szumie fal, zapachu soli. W melancholijnych dźwiękach Fado, w śmiechu przyjaciół, zbierających się co wieczór w tym samym barze przy butelce wina, w setkach spojrzeń na rzekę z parku na wzgórzu o zachodzie słońca. W wąskiej, brukowanej uliczce, w plamie światła na fasadzie kamienicy, w powiewającym na wietrze praniu, w fakturze starego betonu. W zwyczajnej, a jednak niezwykle cennej codzienności.
Barbara Winkler, ur. 2000 r. w Kielcach, architektka z wykształcenia, fotografka z pasji, w swojej twórczości łączy obserwację otoczenia z wrażliwością na ulotność i niepowtarzalność chwil oraz towarzyszących im emocji. Skupia się na relacji człowieka z przestrzenią i na uchwyceniu pozornie zwyczajnych, codziennych momentów w sposób nadający im ważność, znaczenie. Wierzy, że nieożywione elementy krajobrazu ożywają dzięki nieustającej grze światła i cieni, a człowiek na obrazie zawsze opowiada historię, której interpretacja zależy już tylko od obserwatora. Jest absolwentką Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej, gdzie ukończyła również Studium Fotografii Politechniki Krakowskiej, zwieńczone grupową wystawą kursantów. Aparat towarzyszy jej podczas licznych podróży, które są dla niej największą inspiracją, zarówno w działalności artystycznej, jak i w codziennym życiu.
