Drewniana dzwonnica pochodzi z XVIII wieku i stanowi część zabytkowego zespołu kościoła św. Prokopa. W jej wnętrzu zachował się znacznie starszy dzwon, datowany na pierwszą połowę XVI wieku – świadek dziejów parafii, której istnienie potwierdzają źródła z 1326 roku.
Wolnostojącą, dwukondygnacyjną budowlę wzniesiono na planie kwadratu, w konstrukcji słupowo-ramowej, na kamiennej podmurówce. Jej dolne ściany lekko pochylają się do środka, a całość wieńczy namiotowy dach pokryty gontem. W latach 1930–1931 dzwonnicę odrestaurowano wraz z kościołem i jego otoczeniem. Sąsiadujący z nią murowany kościół powstał w XVI wieku z fundacji Jerzego Niemsty, zastępując wcześniejszą drewnianą świątynię zniszczoną przez pożar. W okresie reformacji służył kalwinistom, a w XVII wieku powrócił do katolików. Warto zajrzeć do wnętrza kościoła, gdzie zachowały się bogato ukształtowane późnogotyckie sklepienia oraz renesansowy nagrobek fundatora z 1542 roku. Neogotyckie wyposażenie wykonał w latach 1912–1914 Aleksander Łabędzki. Starszymi elementami są obrazy w ołtarzach bocznych, pochodzące z drugiej połowy XVIII wieku.

