Wycieczka rowerowa poprowadzona lokalnymi drogami po terenie Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego w okolicach Buska-Zdroju.
Na rowerzystów czeka malowniczo położony rekreacyjny zbiornik wodny w Radzanowie, urokliwy, zabytkowy kościół w Starej Zagości oraz piękne pagórkowate krajobrazy w miejscowościach: Winiary i Skorocice.
Tężnia Busko-Zdrój
Dojazd i początek trasy
Początek i koniec wycieczki zlokalizowany jest przy Buskim Samorządowym Centrum Kultury, gdzie znajduje się parking. Do Buska-Zdroju można dotrzeć również komunikacją publiczną m.in. kursują tu pociągi z Kielc oraz busy z Kielc czy Pińczowa.
Oznakowanie:
Brak, zaleca się korzystanie z aplikacji bądź pobranie śladu GPX
Nawierzchnia trasy:
- droga asfaltowa – 27,4 km (91,3%)
- droga dla rowerów – 1,5 km (5%)
- droga gruntowa polna – 0,5 km (1,7%)
- droga szutrowa – 0,6 km (2%)
Utrudnienia na trasie:
Znaczny ruch samochodowy przy wyjeździe i wjeździe do Buska-Zdroju
Tężnia Busko-Zdrój
Atrakcje na trasie
Busko-Zdrój – miejscowość uzdrowiskowa, która swą sławę zawdzięcza bogatym zasobom wód siarczkowych i jodkowo-bromkowych. Blisko dwa wieki stanowi centrum leczenia chorób układu krążenia, narządu ruchu czy chorób skóry. Wraz z rosnącą popularnością usług typu wellness i spa uzdrowisko rozszerzyło zakres świadczonych usług oferując różnorodne nowoczesne zabiegi poprawiające urodę i sylwetkę.
Kapliczka św. Floriana w Siesławicach – w formie kamiennej figury zlokalizowana została w centrum wsi na skrzyżowaniu dróg. Św. Floriana to święty niezwykle popularny na Ponidziu. Patron strażaków, obrońca przed ogniem, był traktowany jako opiekun wsi i jej mieszkańców. Figura w Siesławicach, w ostatnich latach odnowiona i ponownie koloryzowana, stoi naprzeciw szkoły podstawowej.
Kościół św. Jana Chrzciciela w Starej Zagości – pierwsza budowla w stylu romańskim powstała w 2.poł. XII w. za czasów kiedy Zagość pełniła rolę pierwszej siedziby joannitów w Polsce. Obecny wygląd, świątynia zyskała za czasów panowania Kazimierza Wielkiego – w tym okresie nadano budowli formę gotycką. Kościół jest zaliczany do tzw. kościołów pokutnych (baryczkowskich). Świątynia doznała znacznych zniszczeń podczas potopu szwedzkiego, po czym została odnowiona i ponownie konsekrowana w 1667 r. Kościół pw. św. Jana Chrzciciela jest budowlą jednonawową o dwuprzęsłowym prezbiterium zamkniętym wielobocznie. Do nawy przylegają, od strony północnej kaplica, a od strony południowej kruchta. W przedsionku zakrystii podziwiać możemy elementy dekoracyjne pochodzące z pierwotnej budowli romańskiej - płaskorzeźby zoomorficzne, które przedstawiają dwa rodzaje syren lub syrenę oraz trytona. W dość skromnym wnętrzu świątyni wartym uwagi jest pochodzące z 2.poł. XIV w. sakramentarium (pomieszczenie na Najświętszy Sakrament) w ołtarzu głównym obraz Matki Boskiej Pocieszenia z 2. połowy XVII w. i figury św. św. Jadwigi i Weroniki z 2. ćwierci-3 ćwierci XVIII w.
Rezerwat Skorocice - stepowy rezerwat na Ponidziu o powierzchni 7,15 ha został utworzony w 1960 r. Swoim zasięgiem obejmuje dolinę o długości 750 m i szerokości do 80 m. Dolina powstała w wyniku zawalenia się fragmentów jaskiń krasowych i erozyjnej działalności potoku wypływającego ze źródeł w górnej części wąwozu. Dwa odcinki doliny przecięte są tak zwanym ryglem skalnym, który nazywany jest Wysoką Drogą. Górny i dolny odcinek doliny łączy Jaskinia Skorocicka. W środkowej części wąwozu widoczne są liczne przykłady procesów krasowych, min.: lejki, ambony, grzędy krasowe oraz występujące tu jaskinie, których na tym obszarze zostało zinwentaryzowanych aż 33. Osobliwością rezerwatu jest występująca na tym obszarze roślinność charakterystyczna dla stepów, wśród nich m.in.: miłek wiosenny, rezeda mała czy gęsiówka uszkowata, a także owady ciepłolubne, m.in. motyl modraszek gniady i paź królowej. Poruszanie się po terenie rezerwatu poza szlakiem wymaga zgody Regionalnego Konserwatora Przyrody.
Skorocicie
Zalew w Radzanowie – zbiorniki wodne o powierzchni 23 ha, do których z buskiego uzdrowiska prowadzi ścieżka rowerowo – piesza. Dla turystów została udostępniona szeroka plaża wraz z infrastrukturą (parasole, boiska, sanitariaty – w momencie opracowywania przewodnika zbiornik i jego otoczenie w trakcie remontu). W sąsiedztwie zbiorników znajduje się XVIII – wieczny zespół dworski, który w 1956 r. służył jako plan zdjęciowy ekranizacji noweli Henryka Sienkiewicza „Szkice węglem”.
Radzanów
Willa Zielona w Busku-Zdroju – mieszczący się przy ul. 1 Maja obiekt został w całości odbudowany w latach 90. XX w. i stanowi przykład profesjonalnego odtworzenia dawnej zabudowy uzdrowiskowej. Obecnie Willa Zielona to parterowe sanatorium z poddaszem, tarasem i werandą. W swojej ofercie posiada 1 i 2-osobowe pokoje z łazienką, do dyspozycji gości pozostaje jadalnia, sala konferencyjna oraz świadczone są zabiegi uzdrowiskowe.
Park Zdrojowy i Sanatorium Marconi w Busku-Zdroju – przekraczając bramy parku zdrojowego można w pełni poczuć klimat buskiego uzdrowiska, pełnego słońca, zieleni i uzdrawiającej wody. Park w ostatnich latach wypiękniał i przeszedł renowację. Jego początki, podobnie jak reszta uzdrowiska, sięgają XIX stulecia. Wtedy to buski park zdrojowy założył znany projektant miejskiej zieleni i dyrektor Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego, Ignacy Hanusz. Park składa się z dwóch części. Jego sercem jest uporządkowany, regularny i symetryczny ogród francuski, w pełni eksponujący piękno budynku łazienek projektu Henryka Marconiego. Tę regularną część otacza z trzech stron prawdziwy tajemniczy ogród, czyli park w stylu angielskim o nieregularnym układzie nasadzeń i alei. Oś założenia stanowi aleja biegnąca od łazienek do parkowej bramy. Buskie łazienki, od nazwiska architekta nazwane "Marconim", wzniesione zostały w 1836 r. w stylu klasycystycznym. Wewnątrz kuracjuszy i turystów wita pijalnia i… charakterystyczny dla buskiego uzdrowiska zapach siarki. Z reprezentacyjnego holu warto zajrzeć za kotarę sali koncertowej, która przywodzi na myśl bardziej klasycystyczną świątynię. Pierwotnie sala koncertowa stanowiła miejsce spotkań oraz poczekalnię przed kąpielą. Tu, gdzie obecnie zlokalizowane są lustra, dawniej znajdowały się wejścia do kabin łaziebnych.
Sanatorium Marconi
Kaplica św. Anny w Busku-Zdroju – kaplica Zdrojowa pobudowana wśród wiekowych drzew na najwyższym wzniesieniu parku uzdrowiskowego. Świątynia została zbudowana w 1884 r. dzięki hojności mieszkańców Buska i staraniom dr Aleksandra Dobrzańskiego, który dzierżawił wówczas Zakład Kąpielowy oraz ślusarza tego zakładu Karola Pawłowskiego buskiego społecznika.
Tężnia w Busku-Zdroju – jedna z największych i najnowocześniejszych tężni solankowych w Polsce. Zachwycający swoją konstrukcją obiekt ma kształt okręgu o średnicy około 72 m i obwodzie około 226 m, a ściany sięgają blisko 10 m wysokości. Tężnię stanowią dwa pierścienie z tarniny, które oddzielone są przejściami przypominającymi labirynt. Prowadzą one na dziedziniec, w sercu którego znajduje się fontanna mgielna. Na szczycie tężni znajduje się taras widokowy, z którego można podziwiać przepiękną panoramę uzdrowiska. Obok tężni usytuowany jest dom zdrojowy z pijalnią wód i całoroczną mini tężnią. W budynku ponadto jest oranżeria, która kusi nie tylko swoją roślinnością, ale także egzotycznym klimatem. Na zewnątrz znajduje się multimedialna fontanna oraz nowoczesny plac zabaw dla dzieci w kształcie statku.
Tężnia Busko-Zdrój
Pomnik Buskiego rowerzysty w Busku - Zdroju – znajduje się w Parku Zdrojowym, przy skrzyżowaniu ulic Waryńskiego i Kopernika. Pomnik przedstawia postać kolarza z rozpostartymi skrzydłami, na których zostały umieszczone nazwiska najsłynniejszych kolarzy Ziemi Buskiej. Jego pomysłodawcą jest Jarosław Zatorski z Buskiego Stowarzyszenia Kulturalnego, projektantem Tomasz Zatorski, a wykonawcą znany kielecki artysta Sławomir Micek. Rzeźba upamiętnia wybitnych zawodników kolarstwa z okresu kiedy to buskie kolarstwo przodowało na arenie wojewódzkiej i uznane było w całej Polsce (szczególnie w latach 50 - tych i 60 - tych XX w.).
Źródło: Podróże ku naturze - przewodnik wydany nakładem Urzędu Marszałkowskiego Województwa Świętokrzyskiego
