Szlak łączy dwa buskie kościoły: pw. św. Leonarda i kaplicę zdrojową pw. św. Anny z drewnianym kościółkiem w Chotelku. Wędrując nim, po drodze warto zatrzymać się przy „Karabosach” - stanowisku dokumentacyjnym w Siesławicach. Ta osobliwość geologiczno-florystyczna i kulturowa prezentuje zjawiska krasu gipsowego unikalne w skali naszego kraju. W Busku-Zdroju trasa wycieczki prowadzi natomiast przez przepiękny Park Zdrojowy w pobliżu monumentalnej tężni.
Dojazd i początek trasy
Początek oraz koniec trasy zlokalizowany jest na placu, przy ul. Poprzecznej. Znajduje się tam parking dla samochodów osobowych. Do Buska-Zdroju z Kielc najłatwiej dojechać pociągiem lub busem z dworca autobusowego. Ponadto do Buska kursuje linia autobusowa nr 208.
Oznakowanie trasy: bardzo dobre
Trasa przebiega przez zielony szlak spacerowy, którego początek oraz koniec znajduje się przy kościele pw. św. Leonarda w Busku-Zdroju (ulica Bohaterów Warszawy) oraz koniec i początek trasy może się także znajdować W Parku Zdrojowym, przy kaplicy św. Anny.
Atrakcje na trasie:
Busko-Zdrój – miejscowość uzdrowiskowa, która swą sławę zawdzięcza bogatym zasobom wód siarczkowych i jodkowo-bromkowych. Blisko dwa wieki stanowi centrum leczenia chorób układu krążenia, narządu ruchu, czy chorób skóry. Wraz z rosnącą popularnością usług typu wellness i spa uzdrowisko rozszerzyło zakres świadczonych usług oferując różnorodne nowoczesne zabiegi poprawiające urodę i sylwetkę.
Kościół św. Leonarda w Busku-Zdroju – według tradycji przed wiekami stała tu drewniana świątynia, która z początku pełniła funkcję parafii, by z czasem stać się kościołem cmentarnym. Na przykościelnym cmentarzu zachowało się kilka interesujących nagrobków. Wśród nich na szczególną uwagę zasługuje XIX-wieczna mogiła rodziny Rzewuskich, w tym Feliksa Rzewuskiego, założyciela buskiego uzdrowiska. Kościół powstał w 1699 roku, co na budowlę drewnianą jest imponującym rodowodem. Z początku powstała tu nawa i prezbiterium. Ponad 50 lat później od północnej strony nawy dobudowano zakrystię. Uroku kościółkowi dodają niewielkie rozmiary budowli (nawa jest długa i szeroka zaledwie na nieco ponad 8 metrów) i gontowy dach. Wewnątrz uwagę zwraca belka tęczowa, czyli belka oddzielająca nawę od prezbiterium. Tutaj zobaczyć można kunsztowne przedstawienie tak zwanej grupy ukrzyżowania, czyli wizerunek ukrzyżowanego Chrystusa, przy którym czuwają biblijne postaci. Kolejną ciekawostką wewnątrz kościoła są polichromie - czyli w tym przypadku urokliwe malowidła na drewnie.
Kapliczka św. Floriana w Siesławicach – w formie kamiennej figury zlokalizowana została w centrum wsi na skrzyżowaniu dróg. Św. Floriana to święty niezwykle popularny na Ponidziu. Patron strażaków, obrońca przed ogniem, był traktowany jako opiekun wsi i jej mieszkańców. Figura w Siesławicach, w ostatnich latach odnowiona i ponownie koloryzowana, stoi naprzeciw szkoły podstawowej.
Wychodnie skalne „Karabosy” – stanowisko dokumentacyjne, gdzie zaobserwować można, unikalne w skali naszego kraju, zjawiska krasu gipsowego. Działalność czynników atmosferycznych i wody spowodowały powstanie odsłonięć gipsowych, rynien, wyrw, zapadlisk oraz korytarzy podziemnych. Na terenie położonym na prawo od drogi znajdują się jaskinie i przecięty ścianą kamieniołomu klasyczny lejek krasowy, a w położonym na lewo – zalane wodą jaskinie i podziemne jeziorko.
Wychodnie skalne "Karabosy", fot. Archiwum Urzędu Marszałkowksiego Województwa Świętokrzyskiego.
Kościół w Chotelku – ten niezwykle klimatyczny drewniany kościółek stoi od wieków na niewielkim wzniesieniu w sercu miejscowości. Choć według Jana Długosza, najbardziej znanego polskiego kronikarza, pierwsza świątynia stała tu już w XII stuleciu, to obecny kościół wzniesiony został w XVI wieku. Kościółek w Chotelku wyróżnia wysoki, czterospadowy dach, który zdobi dodatkowo niewielka blaszana sygnaturka (najmniejsza wieża, na której umieszcza się niewielki kościelny dzwon). We wnętrzu świątyni warto zwrócić uwagę na charakterystyczny strop kryty malowidłami (polichromiami) na drewnie. Zdaniem niektórych badaczy strop ten nie pokrywał oryginalnie dachu kościoła i został tu wtórnie założony. W ołtarzu głównym zobaczyć można popularny motyw grupy ukrzyżowania (a więc wizerunek Chrystusa na krzyżu otoczonego biblijnymi postaciami), a na zasuwie ołtarza - wizerunek św. Stanisława Biskupa - patrona chotelskiej świątyni.
Tężnia w Busku-Zdroju – jedna z największych i najnowocześniejszych tężni solankowych w Polsce. Zachwycający swoją konstrukcją obiekt ma kształt okręgu o średnicy około 72 m i obwodzie około 226 m, a ściany sięgają blisko 10 m wysokości. Tężnię stanowią dwa pierścienie z tarniny, które oddzielone są przejściami przypominającymi labirynt. Prowadzą one na dziedziniec, w sercu którego znajduje się fontanna mgielna. Na szczycie tężni znajduje się taras widokowy, z którego można podziwiać przepiękną panoramę uzdrowiska. Obok tężni usytuowany jest dom zdrojowy z pijalnią wód i całoroczną mini tężnią. W budynku ponadto jest oranżeria, która kusi nie tylko swoją roślinnością, ale także egzotycznym klimatem. Na zewnątrz znajduje się multimedialna fontanna oraz nowoczesny plac zabaw dla dzieci w kształcie statku.
Park Zdrojowy i Sanatorium Marconi – przekraczając bramy parku zdrojowego można w pełni poczuć klimat buskiego uzdrowiska, pełnego słońca, zieleni i uzdrawiającej wody.Park w ostatnich latach wypiękniał i przeszedł renowację. Jego początki, podobnie jak reszta uzdrowiska, sięgają XIX stulecia. Wtedy to buski park zdrojowy założył znany projektant miejskiej zieleni i dyrektor Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego, Ignacy Hanusz. Park składa się z dwóch części. Jego sercem jest uporządkowany, regularny i symetryczny ogród francuski, w pełni eksponujący piękno budynku łazienek projektu Henryka Marconiego. Tę regularną część otacza z trzech stron prawdziwy tajemniczy ogród, czyli park w stylu angielskim o nieregularnym układzie nasadzeń i alei. Oś założenia stanowi aleja biegnąca od łazienek do parkowej bramy. Buskie łazienki, od nazwiska architekta nazwane "Marconim", wzniesione zostały w 1836 r. w stylu klasycystycznym. Wewnątrz kuracjuszy i turystów wita pijalnia i… charakterystyczny dla buskiego uzdrowiska zapach siarki. Z reprezentacyjnego holu warto zajrzeć za kotarę sali koncertowej, która przywodzi na myśl bardziej klasycystyczną świątynię. Pierwotnie sala koncertowa stanowiła miejsce spotkań oraz poczekalnię przed kąpielą. Tu, gdzie obecnie zlokalizowane są lustra, dawniej znajdowały się wejścia do kabin łaziebnych.
Kaplica św. Anny w Busku-Zdroju – kaplica Zdrojowa pobudowana wśród wiekowych drzew na najwyższym wzniesieniu parku uzdrowiskowego.Świątynia została zbudowana w 1884 r. dzięki hojności mieszkańców Buska i staraniom dr Aleksandra Dobrzańskiego, który dzierżawił wówczas Zakład Kąpielowy oraz ślusarza tego zakładu Karola Pawłowskiego buskiego społecznika.
Pomnik Tadeusza Kościuszki (Aleja Adama Mickiewicza w Busku-Zdroju) – pomnik upamiętniający 100-ną rocznicę śmierci Tadeusza Kościuszki odsłonięty 18 sierpnia 1925 r. odbudowany w 1946 r.
Źródło: Podróże ku Naturze - wydane nakładem Urzędu Marszałkowskiego w Kielcach
