Szlak łączy uzdrowisko Busko-Zdrój z rezerwatem Owczary oraz grodziskiem na Górze Kapturowej w okolicach Pęczelic. Ze względu na długość oraz przebieg szlak należy do trudnych. Jednak można go skrócić o kilka kilometrów rozpoczynając wędrówkę z miejscowości Owczary.
Dojazd i początek trasy:
Początek i koniec wycieczki zlokalizowany jest na placu przy ul. 1 Maja w Busku - Zdroju przy Buskim Samorządowym Centrum Kultury. Jest tu parking dla aut osobowych. Do Buska - Zdroju można również dotrzeć komunikacją publiczną np. busami/autobusami z Kielc czy Pińczowa oraz pociągiem z Kielc.
Oznakowanie:
Czerwony szlak pieszy oraz niewielki odcinek brak oznakowania.
Nawierzchnia trasy:
- drogi leśne i asfaltowe
Utrudnienia na trasie:
W okolicach grodziska na Kapturowej Górze szlak mocno zarośnięty, należy liczyć się z koniecznością przedzierania się przez roślinność (ok. 300-400m), ponadto odcinki poprowadzone polami okresowo podmokłe – zalecane wysokie obuwie turystyczne.
Atrakcje na trasie:
Busko-Zdrój - miejscowość uzdrowiskowa, która swą sławę zawdzięcza bogatym zasobom wód siarczkowych i jodkowo-bromkowych. Blisko dwa wieki stanowi centrum leczenia chorób układu krążenia, narządu ruchu czy chorób skóry. Wraz z rosnącą popularnością usług typu wellness i spa uzdrowisko rozszerzyło zakres świadczonych usług oferując różnorodne nowoczesne zabiegi poprawiające urodę i sylwetkę.
Rezerwat Owczary – rezerwat o powierzchni 0,62 ha utworzony w 1959 r. w celu ochrony występujących na tym obszarze źródeł solankowych i roślinności słonolubnej (halofitowej). Położony w niewielkim obniżeniu terenu, wśród pól uprawnych, a jego środkową część stanowi kotlinka z niewielkim ciekiem wodnym, zasilanym przez słone siarczkowo – chlorkowe źródło. W najbardziej wilgotnych miejscach rezerwatu rosną: łoboda oszczepowata, mannica odstająca, sitowiec nadmorski i muchotrzew solniskowy. Na obszarach nieco oddalonych od cieku występują: koniczyna rozdęta, nostrzyk ząbkowany, turzyca odległokłosowa oraz komonica skrzydlastostrąkowa. Faunę rezerwatu, reprezentuje chrząszcz Pogonus persicus, mający tu jedyne stanowisko w Polsce.
Pęczelice – wieś położona w odległości około 7 km od Buska Zdroju. Obecnie dominują w niej sady jabłoni, czereśni i śliw, z których tłoczone są naturalne soki. Z inicjatywy Stowarzyszenia Miłośników Pęczelic, został wyznaczony szlak „Wokół studni w Pęczelicach” prowadzący do najciekawszych miejsc nawiązujących do historii tego miejsca. Zarówno początek jak i koniec szlaku znajduje się przy słynnej studni gromadzkiej.
Studnia Gromadzka - nazywana przez mieszkańców betonowym bunkrem. To miejsce nawiązuje do legendy o początkach wsi Pęczelice. Głosi, że powracający z wyprawy krzyżowej ranny rycerz podążający na Święty Krzyż spotkał w tym miejscu wiedźmę – zielarkę, która poradziła mu, aby okładał swoje rany i pił wodę z pobliskiego źródełka. Rycerz powrócił do zdrowia, a źródełko zostało nazwane „Źródełkiem życia” a wzdłuż strumienia, zwanego „Strugą” powstała wieś Pęczelice.
Ruiny zboru ariańskiego w Pęczelicach - zlokalizowane na prywatnej posesji pochodzą z 2. poł. XVI w., kiedy to właścicielem wsi był arianin Stanisław Gnoiński, syn Mikołaja, hetmana nadwornego. Ruiny zboru, stanowią pamiątkę po okresie, kiedy to w staropolskim województwie sandomierskim, pod koniec XVI w. arianizm stanowił bardzo popularną religię. Po wygnaniu arian z Polski w 1658 r. zbór został zamieniony na lamus. Z dawnego zboru arian w Pęczelicach zachowały się jedynie wysokie piwnice, dwie izby ze śladami sklepienia kolebkowego i fragment późnorenesansowego obramienia okiennego. Obecnie na Ponidziu możemy podziwiać zachowane zbory m.in.: w Kolosach, czy Cieszkowach.
Ostra Góra – (263 m. n.p..m) ciekawa forma geologiczna będąca jedną z kulminacji Garbu Wójczańsko – Pińczowskiego. Z jej szczytu rozpościera się widok na Szczaworyż, Kapturową Górę oraz na Busko – Zdrój. Na samej górze znajduje się cmentarz arian. Na znajdującej się tu tablicy przeczytamy informację o odkryciu przez księdza Jana Wiśniewskiego – badacza zabytków, 12 trumien mających kształt człowieka. W latach 60. XX w. odkryto tu pozostałości po grobach.
Grodzisko na Górze Kapturowej – w odległości około 1 km na południe od wsi Szczaworyż, znajduje się wczesnośredniowieczne grodzisko, które kształtem przypomina trapez. Prowadzone przez archeologów badania wykazały dwa typy osadnictwa na terenie grodu: starszy, datowany na okres VII – VIII/IX w. oraz młodszy z IX/X – XI w. Gród ten nigdy nie był mocno zasiedlony i prawdopodobnie pełnił funkcję refugialną, czyli stanowiącą schronienie dla ludności w przypadku najazdu przez wroga. Koniec funkcjonowania grodu nastąpił u schyłku X w. i ma to swój związek z włączeniem Małopolski w obręb monarchii piastowskiej.
Źródło: Podróże ku Naturze - przewodnik wydany nakładem Urzędu Marszałkowskiego Województwa Świętokrzyskiego
